Pierwszą stałą portugalską osadą, która została założona było Sao Vincente w stanie Sao Paulo (1532). Początkowo rozwój był powolny i oparty o feudalne podstawy, w których wybrane indywidualności otrzymywały prawa do ogromnych połaci ziemskich, zwanych capitanias. Z powodu wielkiego zapotrzebowania na cukier w Europie, pierwszy system ekonomiczny Brazylii był oparty o trzcinę cukrową, rosnącą na plantacjach wzdłuż północno-wschodniego wybrzeża. Do pracy w polu wcześni osadnicy wykorzystywali autochtonów, często wyposażanych przez bandeirantes, jak zwano pionierów ze stanu Sao Paulo. Kiedy Indianie dowiedli swej małej wydajności w pracy i niemożności ciężkiej pracy, zgodnie z opowieściami sprowadzanie milionów niewolników z Afryki rozpoczęło się.



• Holenderscy i francuscy najeźdźcy

W tym okresie Holendrzy i Francuzi szybko osiedlili się na północnym wschodzie kraju oraz Rio de Janeiro, budując forty i dając się we znaki brazylijskiej społeczności. Pod Estacio de Sa i pozostałymi, Portugalczycy i Brazylijczycy wypędzili Holendrów z Recife i Sao Luis, którzy przenieśli się do swej nowej kolonii w miejsce zwane Nowy Amsterdam na wyspie Manhattan. Oto jak Brazylijczycy przyczynili się do założenia Nowego Jorku.

• Niewolnicy i quilombos

Innym interesującym faktem z tego okresu było założenie quilombos przez zbiegłych z plantacji niewolników. Quilombos były budowane na odległych od kolonialnej cywilizacji terenach i mogły mieć setki ludzi, wychowujących swe dzieci, uprawiających zboża i walczących o swą niepodległość. Oczywiście uprzedni właściciele patrzeli z pesymizmem w oczach na taki stan rzeczy, zwłaszcza, że wypady przeciwko quilombos zwykle kończyły się fiaskiem. Cóż było czynić? Ostatecznie jednak zebrano paulistas i bandeirantes, znanych ze swej wydajnej i ciężkiej pracy i zorganizowano w wojsko. Paulistas szybko pokonali zniszczyli quilombos, w tym najsłynniejsze - Palmares (którego zdobycie wymagało notabene ognia artyleryjskiego i długiego oblegania).


• Bogactwa i złoto


Złoto i diamenty w stanie Minas Gerais odkryto zaraz na początku XVIII wieku, rozpoczynając tym samym złoty okres, prowadzący do rozwoju i zaludniania interioru Brazylii. Rio de Janeiro zajęła miejsce Bahia (Salvador) jako stolicy w 1763 roku. W latach 1807 do 1808, w czasie wojen napoleońskich, król portugalski Joao VI zbiegł do Rio de Janeiro. Brazylia stała się siedzibą rządu swej ojczyzny Portugalii, który to rząd mógł obserwować niesamowity rozwój ekonomiczny swej kolonii. Rodzinie królewskiej żyło się tak doskonale w Rio, że nawet po pokonaniu Napoleona postanowiła tam pozostać. Do wyjazdu króla Joao VI zmusiło zagrożenie rewoltą w Lisbonie. Naciski ludu zmusiły jego syna, Dom Pedro, by w roku 1822 ogłosił niepodległość Brazylii. Tak, więc Brazylia stała się cesarastwem z monarchią, w czasie, gdy reszta państw obu Ameryk stały się republikami. Pedro był postacią wielce enigmatyczną a jego rządy nieprzewidywalnymi. Po wyniszczającej wojnie z Argentyną (1825-28) i rozruchach w Rio de Janeiro Pedro abdykował na rzecz swego syna, Pedro II (1831). Po czym wrócił do Portugalii, gdzie pomógł swej córce zdobyć koronę królowej.

• Cesarstwo i Republika

Pedro II (1825- 91), drugi i ostatni cesarz Brazylii, był reformatorem najlepiej pamiętanym za nadzorowanie abolicji w Brazylii, w roku 1887, i sprowadzenie milionów włoskich, niemieckich i polskich imigrantów na południe Brazylii. Pedro II odniósł większe sukcesy jako uczony i naukowiec, niźli władca. Jego rządy były mącone przez liczne wewnętrzne bunty i konflikty z ościennymi państwami. Wzburzenie wśród plantatorów, wojska i obywateli przerodziło się w cios (rewolta Manuela Deodora da Fonseci), który obalił cesarza i tak ustanowiono republikę (1889). Pedro, pod każdym względem przyzwoity, uprzejmy gentleman, był nie najlepiej traktowany przez nowy rząd i spędził dwa lata na wygnaniu. Wraz z nowymi rządami nastała dla Brazylii "era gumy", która pozwoliła na to by wielki Caruso zaśpiewał w sercu amazońskiej dżungli. Wszystko jednak się załamało, gdy Anglicy wywieźli kauczukowce po za granice Brazylii. Następną erą była "era kawy", która przez pięćdziesiąt lat była określana terminem cafe com leite, co miało reprezentować plantatorów kawy z Sao Paulo i hodowców bydła z Minas Gerais.


• Kryzys i druga wojna światowa

Okres republiki zakończył mały gaucho z południa Brazylii o nazwisku Getulio Vargas. Po niepowodzeniu w wyborach prezydenckich w roku 1930, Vargas poprowadził bunt i obalił rząd. Przez następne piętnaście lat doprowadził do masowych przekształceń w sektorze prywatnym i publicznym. Autorytarny styl rządzenia i obraz społecznika: wprowadzanie związków zawodowych, uprzemysławianie i program opieki społecznej, dały mu poparcie klasy pracującej i średniej. Efektem jego rządów było niestety również osiągniecie stanu totalitaryzmu w roku 1937. W owym czasie Brazylia miała przyjazne stosunki z większością światowych demokracji i zerwała porozumienia z Trzecią Rzeszą ze względu na polityczną działalność Niemców w Brazylii. Podczas drugiej wojny światowej Brazylia stanęła po stronie aliantów; zmniejszając zapotrzebowanie na surowce, pobudziła swój wzrost gospodarczy. Po wojnie reżim Vargasa rozluźnił polityczny uścisk. Wybory prezydenckie wyznaczono na koniec 1945 roku. Ze względu na obawę, iż Vargas przywróci swą dyktaturę, jego przeciwnicy, z pomocą wojska, odsunęli go od wyborów. Wybory zakończyły się wygraną byłego ministra wojny Eurico Gaspara Dutry. Vargasa wybrano na prezydenta w roku 1950. Jego rząd z miejsca zaczął balansowanie budżetem w celu poprawienia stopy życiowej, niestety bez skutku. Cztery lata później przywódcy wojskowi zmusili Vargasa do zrezygnowania z urzędu. Odsunięty od władzy popełnił samobójstwo.


• Getulio Vargas

Vargas był dziwnym człowiekiem - mieszanka Mussoliniego i Roosevelta. Do dziś jest on bohaterem wszystkich działaczy partii lewicowych, choć jego tajna policja torturowała w latach trzydziestych komunistów. Książka "Olga" rysuje pozytywny obraz tego okresu. Olga była niemiecką żydówką i komunistką, która poślubiła w Rosji Luisa Carlosa Prestesa i wróciła z nim, przywożąc radość stalinizmu do Brazylii. Sam Prestes przedsięwziął długi marsz w latach trzydziestych i podróżując tysiące kilometrów, powstrzymując siły rządowe i udowadniając, że większość ludzi nie obchodzi ani Vargas, ani Prestes. A co stało się z Olgą? Została pojmana przez policję Vargasa i wywieziona do nazistowskich Niemiec (nienajlepszego miejsca dla Żyda). Zmarła w obozie koncentracyjnym wcześniej rodząc córkę, która jest obecnie profesorem na uniwersytecie w Rio.



• Modernizacja i reżim wojskowy

W 1960 roku ustanowiono nową stolicę w Brasilii, by zachęcić do rozwoju przemysłowego w interiorze, ale kręgi wojskowych i finansowych przywódców zwróciły się ku napierającym problemom społecznego niezadowolenia i narastającej inflacji. W roku 1964 wojskowi obalili prezydenta Joao Goularta, który natychmiast przeszedł do lewicy. Przez następne dwadzieścia jeden lat Brazylią rządzili następujący po sobie przywódcy wojskowi. Mimo znakomitego prosperowania ekonomicznego kraju, wojskowi zawiesili prawa konstytucyjne obywateli i wprowadzili cenzurę. Rządy cywili powróciły w roku 1985, kiedy elektorat wybrał na prezydenta Tancredo de Almeida Nevesa. Zmarł on jednak przed przejęciem urzędu, a na jego miejsce wszedł mieszkaniec Nordeste Jose Sarney, silny polityk o mocnych powiązaniach.

• Przywracanie demokracji

Brazylia otrzymała nową konstytucję w październiku 1988 roku. Rok później Collor de Mello został wybrany, o włos wygrywając z Luisem Ignacio de Souzą (zwanym Lula), reprezentującym lewicę. Lula mógłby wygrać gdyby: Europa Wschodnia miała dość tego, co w Brazylii chciał wprowadzić Lula; Roberto Marinho, właściciel sieci Globo i najpotężniejszy człowiek w kraju obawiał się, że lewicowy rząd zechce upaństwowić jego własność, więc wspierał Mello. Mello szybko wdrożył program "szoku", mający za zadanie zmniejszyć inflację i wydatki rządu (program ten nosił nazwę tzw. Pactoes). Ludzie szybko zorientowali się, że Collor był skorumpowany i stracił swoje całe wsparcie (w tym Marinho). Ci dwaj ostatni prezydenci są reprezentatywnym przykładem wszystkiego, co złe w tradycyjnej brazylijskiej polityce, gdzie piękne słowa kryją szpetne twarze władzy, przywilejów, egoizmu i korupcji. Kolejny prezydent odmienił świat polityki jego pactoe, zwane Realny Plan, wstrzymało inflację i wzbudziło rozwój. Był nim Fernando Henrique Cardoso, były minister finansów. Za administracji Cardoso w roku 1995 rozdano ziemię, należacą do państwa, biednym; w 1996 podpisano dekrety przyznające wiele praw Indianom, a prawo wzbogacono o nowe prawa ludzkie.